Bekkenbodemspieren trainen met weerstand en eitjes

Waarom doen we dat niet allang?

In het webinar vertel ik dat ik jaren geleden stuitte op eitjes om de bekkenbodemspieren te trainen. Eitjes van jade, of yoni eitjes.

Die eitjes zorgen voor weerstand, net zoals je de versnelling van je fiets hoger zet als je meer kracht wil in je benen.

Trainen met weerstand. Aan de ene kant vond ik het zó vanzelfsprekend, zó begrijpelijk. Ik sprong op vanachter mijn bureau, met zo’n Eureka-gevoel.

(Ik ben overigens niet net als Archimedes naakt de straat op gerend, hoor.)

Maar tegelijkertijd kwam er een kritisch stemmetje in me op: Hoe kan het dat we dit niet allang doen? Waarom trainen we niet allemaal met weerstand? Hoe komt het dat zoveel bekkenfysio’s zeggen je bekkenbodem aan te spannen tegen de lucht in? En dat in de huisartsenrichtlijn hetzelfde advies staat?

Er moest iets zijn wat niet klopte.

Bekkenbodem oefeningen met weerstand

De weken daarop zocht ik naar alles wat los en vastzat in de medische wetenschap. Van websites tot wetenschappelijke artikelen. Alles om erachter te komen wat er verkeerd was aan het trainen met weerstand.

Het eerste wat ik ontdekte, is dat het trainen met weerstand al 5000 jaar oud is. En helemáál niet is verdwenen. In Aziatische landen trainen vrouwen nog steeds met eitjes om hun bekkenbodem te versterken.

(Voor de jaren-90 filmfans onder ons: in The adventures of Priscilla – Queen of the desert is een Aziatische vrouw te zien die pinpongballen wegschiet met haar bekkenbodemspieren).

 

Mijn conclusie: Het was iets westers dat had gemaakt dat de weerstand verdwenen is uit de bekkentherapie.

 

Kegel oefeningen zoals ze bedoeld zijn

De zoektocht ging verder. Ik stuitte op Arnold Kegel, een bevlogen Amerikaanse gynaecoloog. Hij werd vlak na de Tweede Wereldoorlog beroemd met zijn Kegel oefeningen. Hij zag vrouwen met ongewenst urineverlies, die een operatie wilden.

In die tijd geen tvt-bandje om de plasbuis, maar een flinke operatie. Tijdens die operatie bracht de gynaecoloog een matje in om de plasbuis te ondersteunen, zodat het urineverlies weg zou gaan.

We weten inmiddels wat dat soort matjes bij sommige vrouwen tot gevolg kan hebben op lange termijn. Maar op korte termijn was het ook niet om te jubelen. Bij veel vrouwen bleef het urineverlies bestaan of het werd erger. En die vrouwen hadden ook nog een enorme jaap in hun buik.

Kegel wilde deze vrouwen écht helpen en kwam op het idee om ze eerst te laten trainen met weerstand. Hij had het idee niet van zichzelf, maar van een inheemse Afrikaanse stam.

Er waren veel vrouwen die de stap wel wilden zetten om die risicovolle operatie uit te stellen. En wat bleek: bij 90% van die vrouwen stopte het urineverlies. Voorgoed!

(Feitje: de vrouwen meldden spontaan dat hun seksleven er ook nog op vooruit ging: ze werden makkelijker vochtig en kwamen vaker klaar.)

Kegel deelde zijn bevindingen in de wetenschappelijke literatuur. Publicatie na publicatie met superresultaten.

Maar ja, wel in een tijd waarin het taboe op urineverlies nog reusachtig was. En dat menig vrouw en dokter het inbrengen van een rubberen staaf in de vagina ongehoord vond.

Perineometer voor bekkenbodem oefeningen Kegel
  • Facebook
  • Gmail
  • Twitter
  • LinkedIn

Op de afbeelding zie je de perineometer die Arnold Kegel ontwikkelde.

Waarom de moderne Kegel oefeningen niet werken

Nadat Kegel van het wetenschappelijke toneel was verdwenen, veranderden de adviezen in de literatuur langzaam maar zeker. De Kegel oefeningen waren niet meer het samenknijpen van de bekkenbodemspieren tegen een weerstand in. Nee! Het werd alleen de bekkenbodemspieren aanspannen.

Daar was het dus! Recht voor mijn neus. Die weerstand was weg! Uit luiheid? Omdat het taboe zo groot was? Dat stond er niet bij.

Maar zonneklaar is wel dat vanaf dat moment de resultaten minder goed werden. Of eigenlijk: dramatisch daalden.

Van de 90% bij wie het urineverlies stopte mét weerstand, ging het hard bergafwaarts. Slechts 36% die “enig effect” hadden zónder weerstand. En dan ook nog alleen als ze bleven oefenen.

Dat is dus waarom de meeste Kegel oefeningen niet werken!

 

Jaren later, begin twintigste eeuw, kwam de evidence-based medicine om de hoek kijken. Op zich prima dat je medische adviezen alleen wil baseren op gedegen onderzoek. Maar het wil niet zeggen dat alle kennis die we vóór het jaar 2000 hebben opgedaan opeens niks meer waard is. Of erger nog: dat het onjuist zou zijn.

Sinds de evidence-based medicine zijn er drie grote onderzoeken gedaan (Cochrane reviews). Daarin vergeleken de onderzoekers het trainen van de bekkenbodemspieren bij een bekkenfysiotherapeut met het trainen met eitjes.

Hier lees je de samenvatting van het meest recente onderzoek:

Vaginale gewichten voor het trainen van de bekkenbodemspieren om urine-incontinentie bij vrouwen te behandelen

 “Urineverlies bij hoesten, niezen of sporten (stressincontinentie of urineverlies bij inspanning) is een  veelvoorkomend probleem bij vrouwen. Het komt vooral vaak voor na de bevalling, wanneer ongeveer een op de drie vrouwen urine verliest.

Het trainen van de bekkenbodemspieren is de meest voorkomende vorm van de behandeling van dit probleem. Een manier waarop vrouwen deze spieren kunnen trainen, is door kegelvormige gewichten of eitjes in de vagina te plaatsen. En vervolgens de bekkenbodemspieren aan te spannen om te voorkómen dat ze er weer uitglijden.”

Geen verschil tussen bekkentherapie en eitjes

“In dit onderzoeken werden 23 kleine onderzoeken beoordeeld, waarbij 1806 vrouwen betrokken waren. De resultaten van deze onderzoeken toonden consequent aan dat het gebruik van vaginale gewichten of eitjes beter is dan geen behandeling.

We vergeleken vaginale gewichten en eitjes met andere behandelingen, zoals bekkenbodemspiertraining zonder gewichten en elektrische stimulatie van de bekkenbodem*. Er waren geen duidelijke verschillen tussen de behandelingen.

Dit kan zijn omdat het aantal deelnemers aan de onderzoeken klein was. Grotere aantallen kunnen nodig zijn voor eventuele verschillen in het effect van de behandelingen onomstotelijk te maken.

Sommige vrouwen vinden vaginale gewichten onaangenaam of moeilijk te gebruiken, dus deze behandeling is mogelijk niet voor alle vrouwen nuttig.”

Bekkenbodemspieren trainen helpt niet om urineverlies te stoppen?

Veel vrouwen met stressincontinentie zullen niet genezen worden door deze behandelingen. Daarom is het belangrijk dat onderzoeken de kwaliteit van leven beoordelen tijdens en na de behandeling. Weinig van deze onderzoeken deden dat.

De meeste onderzoeken waren van vrij korte duur. Het is dus moeilijk te zeggen wat gebeurt op langere termijn bij vrouwen met stressincontinentie.”

* Elektrische stroom waardoor je bekkenbodemspieren samentrekken

Wat wil jij: 16% of 90% kans op het stoppen van je urineverlies?

In het onderzoek hebben ze het trainen met de eitjes anders aangepakt dan in de SUN training. Dat is in mijn optiek ook waarom de SUN training zoveel betere resultaten geeft dan bekkentherapie of het zelf trainen met eitjes of gewichtjes.

 

Ze gaven de uitleg over het trainen meestal in één afspraak en ze gingen steeds zwaardere gewichtjes gebruiken. Verder waren er geen instructies of oefeningen. De deelneemsters kregen dus ook geen ontspanningsoefeningen.

 

Wat ik aan te merken heb op het onderzoek:

  • Met één afspraak red je het niet: De deelneemsters aan de SUN training geven we tijdens de training heel vaak extra tips om écht het verschil te maken;
  • Bij het trainen met de eitjes gaat het niet om het gewicht, maar om de omvang: Je traint niet met een steeds zwaarder eitje, maar juist met een steeds kleiner (en dus lichter) eitje.

 

Je denkt misschien dat de bekkenbodemspieren trainen bij de bekkenfysiotherapeut betere resultaten gaf. Maar nee, het eitje en de korte instructie kwam even goed uit de test.

 

Of eerder: even slecht! Een kans op stoppen van het urineverlies van (schrik niet:) 16%. Zestien procent!!

 

Dit soort onderzoek bepaalt de huidige richtlijn van de huisarts. En zo blijven je huisarts en je bekkenfysio in rondjes draaien, terwijl jij er geen meter mee opschiet.

Je bekkenbodemspieren trainen met de juiste begeleiding

Ik hoor je denken: maar Erna, waarom verkoop je niet een los eitje met een papiertje met instructies? Simpelweg omdat ik je liever help je urineverlies écht te stoppen. Niet met 16% kans op verbetering, maar met meer dan 90% kans.

(Persoonlijk zou ik niet eens beginnen als ik maar 16% kans had en m’n leven lang moest trainen.)

Ik heb verder ontdekt dat alleen maar je spieren trainen niet het complete verhaal is. De kans op overtrainde bekkenbodemspieren ligt namelijk op de loer. Je zult niet de eerste zijn die daar last van krijgt als je zelf aan de slag gaat.

Wat je nodig hebt, is een flexibele bekkenbodem. Met spieren die zoveel mogelijk ontspannen zijn en kunnen aanspannen als dat nodig is. Met een core die meehelpt om de druk op je bekkenbodem te verdelen.

In de SUN training krijg je dat voor elkaar. Zodat je wél je urineverlies stopt. En kun je ophouden met trainen, omdat je bekkenbodemspieren zelf weer ‘weten’ wat ze moeten doen.

Dat is het moment dat je weer op de trampo kan met je kinderen. En sprintjes kunt trekken zo vaak als je wil. Zonder klef incontinentiemateriaal.

  • Facebook
  • Gmail
  • Twitter
  • LinkedIn

Effectief je bekkenbodem trainen tegen urineverlies bij inspanning

Heb jij stressincontinentie, ofwel urineverlies bij lachen, niezen, springen, hardlopen, enzovoort?

Ga dan niet voor 16% kans op effect en de rest van je leven trainen, maar start met de SUN training.

Gebruikte bronnen:

 

1.   Dumoulin C, Cacciari LP, Hay-Smith EJC. Pelvic floor muscle training versus no treatment, or inactive control treatments, for urinary incontinence in women. Cochrane Database Syst Rev. 2018 Oct 4;10(10):CD005654. doi: 10.1002/14651858.CD005654.pub4.

2.   Herbison GP, Dean N. Weighted vaginal cones for urinary incontinence. Cochrane Database Syst Rev. 2013 Jul 8;2013(7):CD002114. doi: 10.1002/14651858.CD002114.pub2.

3.   Kegel AH. Early genital relaxation; new technic of diagnosis and nonsurgical treatment. Obstet Gynecol. 1956 Nov;8(5):545-50.

4.   Kegel AH. The nonsurgical treatment of genital relaxation; use of the perineometer as an aid in restoring anatomic and functional structure. Ann West Med Surg. 1948 May;2(5):213-6.

5.   Thuisarts.nl – de officiële website van de Nederlandse huisartsen. Ik heb urineverlies bij inspanning (inspannings-incontinentie).

6. Afbeelding Perineometer – Research Lab, Inc. https://doi.org/10.6083/M4CN7299

Share This

Wil je dit bericht delen?

Klik op een van de knoppen. Likes vinden we ook fijn!